ГОҲ ҲУДОВУ РАСУЛ, ГОҲ НАҒМАВУ УСУЛ

 Вуҷуди нопоқу ҳастии аз адам бадтари Кабириву ёронаш ҳеҷ гоҳ онҳоро аз шиори «Гоҳ Худову Расул, гоҳ нағмаву усул» дур намекунад, ё ба тарзи дигар мегуем воқеан хочагони дар никоҳи онҳо будаашон онҳоро аз худ дур шудан намемонанд. Талоқи хочагони ифротии онҳо, мусибати саҳтест сари Кабириву ёронашон. Рафти корбариву усули вазннамоии ин пастфитратону бадхоҳон ҳолати сад бор никоҳу боз ҳалола кардани ин хиштакбенамозон шаҳодат медиҳад.

 «Вал-валаи Варшава» ҳам идомаи мантиқии ҳамин қазия аст. Дар забон демокуротикунонӣ ва адолати фарогири иҷтимоию сиёсӣ ва дар амал ҳадафҳои нопоки чунин ҳар фитратони хориҷиро пиёда намудан аст. Ҳар чи мегуянду ҳар кореро ба субот мерасонанд, ивазаш подоше ҳатман мегиранд, вале ин ҳама чорасозиҳои онҳо ба вазъи сиёсӣ ва мафкураи Точикистониён таъсире нахоҳад дошт. Барои чӣ? Зеро, чеҳраи манфури ин каҷтинатон ба ҳама маълум! Мавқеъ ва ҳадафи ҳизби наҳзати исломӣ пеши ҳама рушан! Чанд ҷамоати харонаи дигар, қи манфиатхоҳе беш касон нестанд, тамаъҷую косалеси наҳзатиён буда, дунболи ақидаи калонхаронаи Кабирӣ роҳҷуи менунанд. Бешармони охундҳои эрунӣ дасти қасифи худро аз озори маънавии миллати мо кам кардани нестанд, зеро хоси табиати ториҳии онҳо буд. Ториҳ гувоҳ аст, қи ин ҳамзабонони мо дар тули дарозои таърих кам не, ҳоло талошҳои ғасбгаронасари ин сарзамин дар сар доштанд.

         Ҳаминро медонем, ки ҳар ки сари халқи оддӣ мусибат гузоштан сари миллате, қавме, сарзамине кардаанд, ноком шудаву сари худ ба бод додаанд. Ба қавли Сайидои бузург:

 

                                                                                            Ҳар ки бар душмании ҳалқ равон аст чу баҳр,

                                                                                             Зуд бошад, қи сари хеш чӯ гирдоб хӯрад.

 

                                                                                                                                                    Сафарзода Ғазалшоҳ Ғулом

 

Ҳеҷ овозе нест